Ik hou van de manier waarop Yiyun Li schrijft in Things in Nature Merely Grow. Bijna meedogenloos precies. Geen emotionele opsmuk. Geen verplichte ontroering. Geen poging haar verdriet zo te formuleren dat de buitenwereld het begrijpt en er vervolgens iets geruststellends mee kan. Ze denkt. Ontleedt. Redeneert. Over de dood van haar zoons nota bene. En misschien raakt juist dát me. Omdat rationaliteit zo vaak wordt aangezien voor afstand. Als je er helder over kunt praten, za