Ik las So Late in the Day van Claire Keegan. Een dun boek. Een paar millimeter papier voor iets waar mensen hele levens over doen. Elkaar kwijtraken. Niet door verraad of een grote scène. Dat zou overzichtelijk zijn. Maar door achteloosheid. Door wat iemand vanzelfsprekend vindt. Door wie zich aanpast en wie dat na verloop van tijd niet eens meer ziet. Door liefde te verwarren met de zekerheid dat de ander morgen nog op dezelfde plek zal staan.

Ik vertrouw september niet. Het is de maand waarin Richard werd geboren. En de maand waarin hij besloot dat het genoeg was. Kanker had zijn lichaam stukje bij beetje teruggebracht tot iets waarin hij niet langer wilde wonen. Op 28 september stierf hij. Zelfgekozen. Dat klinkt bijna netjes. Alsof er nog iets van keuze overblijft wanneer ziekte je alle andere mogelijkheden één voor één heeft afgenomen. September gaf hem ooit een geboortedatum. En jaren later een sterfdatum. Als

Geen later meer. Geen onverwacht gesprek waarin ineens iets op zijn plaats valt. Geen ouder worden waardoor je elkaar alsnog begrijpt. Geen laatste hoofdstuk waarin de schrijver besluit dat de personages elkaar toch nog weten te bereiken. Gewoon: dit was het.