September

Ik vertrouw september niet.

Het is de maand waarin Richard werd geboren.

En de maand waarin hij besloot dat het genoeg was.

Kanker had zijn lichaam stukje bij beetje teruggebracht tot iets waarin hij niet langer wilde wonen.

Op 28 september stierf hij.

Zelfgekozen.

Dat klinkt bijna netjes.

Alsof er nog iets van keuze overblijft wanneer ziekte je alle andere mogelijkheden één voor één heeft afgenomen.

September gaf hem ooit een geboortedatum.

En jaren later een sterfdatum.

Alsof één maand beide uiteinden van een mens mag bezitten.

Maar september was nog niet klaar.

Het werd ook de maand waarin een geliefde collega haar kind verloor.

Ook kanker.

Een kind. Zo’n onschuldig ventje.

Er bestaan woorden waarvoor taal zich eigenlijk zou moeten schamen.

Gecondoleerd.

Heel veel sterkte.

Geen woorden voor.

Inderdaad.

Geen woorden voor.

En toch zeggen we ze, omdat stilte nog wreder voelt.

En september kent nog een ander beeld.

Mijn moeder.

Na een zelfmoordpoging.

Ik zal niet beschrijven wat ik zag.

Ik hoef het ook niet te beschrijven.

Mijn hoofd heeft het uitstekend bewaard.

Haarscherp.

Ongevraagd.

Er zijn beelden die herinneringen worden.

En er zijn beelden die ergens achter je ogen gaan wonen.

Dit is er zo één.

Je kunt jaren verder zijn en ineens staat het er weer.

Geen waarschuwing.

Geen beleefd aankloppen.

Gewoon: kijk.

Dus september is voor mij geen nazomer.

Geen vallende bladeren. Geen eerste vest. Geen fucking pumpkin spice.

September is een kerkhof van data.

Geboorte.

Kanker.

Dood.

Een kind dat niet volwassen mocht worden.

Een moeder die niet meer wilde leven.

Een man van wie ik hield die uiteindelijk hetzelfde besloot, om andere redenen.

En ik ertussenin.

Nog steeds hier.

Dat laatste voelt in september soms bijna ongepast.

Want tijd heeft de irritante gewoonte door te lopen.

Ook nadat jouw wereld dat even niet deed.

Er komen nieuwe septembers.

Mensen plannen vakanties.

De agenda loopt vol.

Er moet gewerkt worden.

Boodschappen gedaan.

Gelachen zelfs.

En niemand ziet dat jij ondertussen langs een rij onzichtbare grafstenen loopt.

Misschien is dat rouw.

Niet voortdurend verdriet hebben.

Maar bepaalde maanden nooit meer onschuldig kunnen binnenlopen.

September hoeft bij mij niet aan te kloppen.

Ze heeft allang een sleutel.

En ieder jaar komt ze binnen,

legt alles wat ik niet kon redden voor me neer, en wacht.