Zo laat op de dag

Ik las So Late in the Day van Claire Keegan.

Een dun boek. Een paar millimeter papier voor iets waar mensen hele levens over doen.

Elkaar kwijtraken.

Niet door verraad of een grote scène. Dat zou overzichtelijk zijn.

Maar door achteloosheid.

Door wat iemand vanzelfsprekend vindt. Door wie zich aanpast en wie dat na verloop van tijd niet eens meer ziet. Door liefde te verwarren met de zekerheid dat de ander morgen nog op dezelfde plek zal staan.

Keegan legt het nergens uit.

Ze legt het neer.

Een opmerking. Een gebaar. Een stilte.

En laat je zelf ontdekken hoeveel geweld er kan zitten in iets wat nauwelijks geluid maakt.

Dat is wat blijft hangen.

Want mensen verdwijnen zelden ineens uit elkaars leven.

Meestal gebeurt het in millimeters.

Een vraag die niet wordt gesteld.Een antwoord waar niet naar wordt geluisterd.Iemand die nog één keer inschikt en besluit dat het de laatste keer was.

En ondertussen denk je dat alles er nog is.

Dat vind ik het genadeloze aan de titel.

So Late in the Day.

Niet too late.

Dat zou tenminste duidelijk zijn.

Er is kennelijk nog tijd.

Alleen heb je zoveel ervan besteed aan niet kijken dat je pas tegen het einde begrijpt wat er voor je stond.

Dat geldt niet alleen voor liefde.

We doen het met mensen. Met kansen. Met onszelf.

We gaan ervan uit dat wat vandaag niet breekt, morgen dus nog heel is.

Tot iemand vertrekt.

Of jijzelf.

En je eindelijk ziet wat je eerder had kunnen zien.

Niet te laat.

Erger eigenlijk.

Zo laat.