Ik weet niet meer hoe ik hier moet zijn.

Ik regel al mijn hele werkende leven wat er gebeurt als iemand er niet meer is. Wie krijgt wat. Wie beslist. Waar het huis heen gaat. Wie de sleutel krijgt. We leggen het vast omdat dood al genoeg chaos veroorzaakt. Ik ben goed in orde. Dus doet mijn hoofd tegenwoordig iets wat ik liever niet te nauwkeurig bekijk. Het ordent mij. Niet alleen juridisch. Dat is eenvoudig. De rest. Mijn boeken. Mijn spullen. De dingen waarvan niemand begrijpt waarom ik ze bewaar. Welke dingen na

Ik maak lijstjes. Meer dan vroeger. Niet omdat ik zo graag georganiseerd ben. Omdat ik mijn hoofd niet meer vertrouw. Dat is een harde zin. Vooral als je jarenlang hebt geleefd op een hoofd dat sneller was dan de rest van je. Dat onthield. Vooruitliep. Verbanden legde terwijl een ander zijn zin nog moest afmaken. Nu vergeet ik waarom ik naar boven liep. Open ik een mail en weet ik niet meer wat ik wilde antwoorden.