Geen later meer. Geen onverwacht gesprek waarin ineens iets op zijn plaats valt. Geen ouder worden waardoor je elkaar alsnog begrijpt. Geen laatste hoofdstuk waarin de schrijver besluit dat de personages elkaar toch nog weten te bereiken. Gewoon: dit was het.

Ik weet niet meer hoe ik hier moet zijn.

Ik regel al mijn hele werkende leven wat er gebeurt als iemand er niet meer is. Wie krijgt wat. Wie beslist. Waar het huis heen gaat. Wie de sleutel krijgt. We leggen het vast omdat dood al genoeg chaos veroorzaakt. Ik ben goed in orde. Dus doet mijn hoofd tegenwoordig iets wat ik liever niet te nauwkeurig bekijk. Het ordent mij. Niet alleen juridisch. Dat is eenvoudig. De rest. Mijn boeken. Mijn spullen. De dingen waarvan niemand begrijpt waarom ik ze bewaar. Welke dingen na