Ik maak lijstjes. Meer dan vroeger. Niet omdat ik zo graag georganiseerd ben. Omdat ik mijn hoofd niet meer vertrouw. Dat is een harde zin. Vooral als je jarenlang hebt geleefd op een hoofd dat sneller was dan de rest van je. Dat onthield. Vooruitliep. Verbanden legde terwijl een ander zijn zin nog moest afmaken. Nu vergeet ik waarom ik naar boven liep. Open ik een mail en weet ik niet meer wat ik wilde antwoorden.

Ik bewaar dingen zonder waarde. Een oud toegangskaartje. Een brief. Een foto die technisch gezien niet eens goed gelukt is. Soms iets waarvan ik jaren later niet meer onmiddellijk weet waarom ik het überhaupt heb bewaard. En toch gooi ik het niet weg. Dat is vreemd. Want het voorwerp zelf betekent niets. Een kaartje is een stukje bedrukt papier. Een kassabon verbleekt uiteindelijk tot er nauwelijks nog iets op staat. Een boekenlegger is karton dat toevallig tussen twee bladzi

Ik leef steeds in straks. Na deze week. Na de volgende afspraak. Als het rustiger wordt. Als ik weer beter ben. Als ik mezelf weer een beetje herken. Dan begint het leven weer. Kennelijk. Tot die tijd is dit de conceptversie. Niet helemaal echt. Niet definitief. Vooral doorkomen, functioneren en zorgen dat de boel niet omvalt. Later gaan we leven. Alleen schuift later steeds op. Er komt altijd iets achteraan. Een volgende week. Een nieuw probleem. Nog iets wat eerst moet. En