Een leven in concept

Ik leef steeds in straks.

Na deze week.

Na de volgende afspraak.

Als het rustiger wordt.

Als ik weer beter ben.

Als ik mezelf weer een beetje herken.

Dan begint het leven weer.

Kennelijk.

Tot die tijd is dit de conceptversie.

Niet helemaal echt.

Niet definitief.

Vooral doorkomen, functioneren en zorgen dat de boel niet omvalt.

Later gaan we leven.

Alleen schuift later steeds op.

Er komt altijd iets achteraan.

Een volgende week.

Een nieuw probleem.

Nog iets wat eerst moet.

En herstel blijkt geen project met een opleverdatum.

Dus wacht ik.

Met dingen doen omdat ik er zin in heb.

Met mensen zien zonder vooraf te berekenen hoeveel het me kost.

Met ergens zijn zonder alvast te verlangen naar het moment waarop ik weer weg kan.

Met leven, eigenlijk.

Dat is een pijnlijke constatering.

Want misschien komt er helemaal geen duidelijke grens tussen dit en daarna.

Geen ochtend waarop ik wakker word en mezelf terugvind alsof iemand me tijdelijk verkeerd had opgeborgen.

Misschien is dit het.

Ook dit.

De dagen waarop ik nauwelijks iets voel maar de tranen ongevraagd blijven komen.

De weken die ik vooral probeer door te komen.

De versie van mij die voortdurend denkt dat ze tijdelijk is.

En dat vind ik een behoorlijk harde gedachte.

Dat ik zo druk ben met wachten tot mijn leven weer begint, dat ik misschien niet merk dat dit het leven is dat ondertussen voorbijgaat.