Ik weet vaak niet meer wat ik voel. Dat is lastig uit te leggen aan mensen die vragen hoe het met je gaat. Want er ís van alles. Te veel zelfs. Verdriet naast angst. Liefde naast afstand. Gemis naast de behoefte om alleen te zijn. Alles door elkaar, tot er uiteindelijk niets meer overblijft waar ik een fatsoenlijk woord aan kan hangen.

Zware depressie kent een merkwaardige wreedheid. Je kunt het nauwelijks goed doen. Blijf je liggen, dan moet je opstaan. Sta je op, dan ga je te hard. Trek je je terug, dan verlies je mensen. Zoek je ze op, dan verlies je jezelf. Werk je, dan vlucht je. Werk je niet, dan laat je je vallen. Praat je, dan maak je mensen bang. Zwijg je, dan had je iets moeten zeggen. Het is leven met een meetlat waarvan de cijfers steeds verschuiven.

Ik schrijf. Dat klinkt gewichtiger dan het is. Meestal betekent het dat mijn hoofd ergens geen fatsoenlijke plek voor heeft gevonden en besluit het dan maar in woorden buiten te zetten. Een soort grofvuil. Alleen met interpunctie.