Woorden, dus

Ik schrijf.

Dat klinkt gewichtiger dan het is.

Meestal betekent het dat mijn hoofd ergens geen fatsoenlijke plek voor heeft gevonden en besluit het dan maar in woorden buiten te zetten.

Een soort grofvuil.

Alleen met interpunctie.

Ik schrijf over mensen.

Over liefde en verlies.

Over werk, dood, vriendschap, stilte en de tamelijk vermoeiende bezigheid die leven heet.

Over alles wat we doorgaans beantwoorden met:

Gaat goed hoor.

Terwijl er vanbinnen complete volksverhuizingen plaatsvinden.

Ik geloof niet zo in teksten die alles oplossen.

Nog minder in de verplichte hoop aan het einde.

Sommige dingen komen niet goed.

Sommige mensen komen niet terug.

Sommige dagen leveren geen inzicht op.

Alleen een dag die voorbij is.

En soms is dat al een prestatie waar niemand voor applaudisseert.

Misschien schrijf ik daarom.

Omdat er tussen wat we voelen en wat we zeggen een merkwaardige hoeveelheid leven verloren gaat.

Omdat woorden soms tekortschieten.

Maar stilte ook.

Dus dit is Muse Matters.

Geen antwoorden.

Geen handleiding voor een betekenisvol bestaan.

Daar ben ik volstrekt onbevoegd voor.

Gewoon gedachten.

Soms mooi.

Soms lelijk.

Soms pijnlijk raak.

En af en toe een zin waarvan je denkt:

verdomme.

Precies dat.

Dat lijkt me voorlopig genoeg.