Ergens tussenin

Ik weet vaak niet meer wat ik voel.

Dat is lastig uit te leggen aan mensen die vragen hoe het met je gaat.

Want er ís van alles.

Te veel zelfs.

Verdriet naast angst.

Liefde naast afstand.

Gemis naast de behoefte om alleen te zijn.

Alles door elkaar, tot er uiteindelijk niets meer overblijft waar ik een fatsoenlijk woord aan kan hangen.

En als iemand dan vraagt wat er is, zoek ik naar woorden alsof ik in het donker iets heb laten vallen.

Ik weet dat het ergens ligt.

Ik kan er alleen niet bij.

En ondertussen wil ik zo verdomd graag verbinding.

Niet met iedereen.

Niet in een volle kamer.

Niet zeven gesprekken tegelijk en de verplichting om op het juiste moment iets gezelligs terug te zeggen.

Gewoon één op één.

Iemand tegenover me.

Gewoon iemand die blijft zitten als ik niet weet wat ik moet zeggen.

Maar zelfs dat krijg ik soms niet voor elkaar.

Ik laat berichten liggen van mensen die ik mis.

Neem niet op terwijl ik hoop dat iemand belt.

Zeg afspraken af en voel me daarna godverlaten alleen.

Ik wil dat je dichterbij komt en zodra je dat doet, trek ik me terug.

Probeer daar maar eens logica van te maken.

Ik kan het niet.

En god, ik probeer het.

Ik zoek naar een ingang.

Naar woorden waarmee ik kan zeggen:

dit ben ik nog.

Hier ergens.

Maar zodra iemand vraagt wat er is, klapt alles dicht.

Niets.

Moe.

Gaat wel.

Drie kleine leugens waarmee je iemand precies op afstand houdt terwijl alles in je schreeuwt dat diegene alsjeblieft niet weg moet gaan.

Daar schaam ik me voor.

Voor de onbeantwoorde berichten.

Voor mijn stilte.

Voor hoeveel geduld mensen met me moeten hebben.

Voor het feit dat ik liefde nodig heb en haar vervolgens niet weet aan te nemen.

Alsof er ergens tussen mij en de rest van de wereld een deur is dichtgevallen.

Ik hoor jullie nog.

Ik weet dat jullie er zijn.

Ik hou van jullie.

Ik krijg die godvergeten deur alleen niet open.

Misschien is dat wat depressie soms doet.

Niet de liefde wegnemen.

Niet de behoefte aan mensen.

Maar de weg ernaartoe.

En misschien is dát de eenzaamheid waar niemand het over heeft.

Niet niemand hebben.

Maar iemand naast je hebben.

Hem of haar willen bereiken met alles wat er nog van je over is.

En god, wat kun je iemand missen die gewoon naast je zit.