Alles komt binnen. Geluid. Berichten. Werk. Mensen. Opmerkingen die waarschijnlijk niets voorstellen en toch blijven hangen. Mijn hoofd filtert slecht. Ondertussen voel ik de druk om weer meer te doen. Meer aanwezig. Meer oppakken. Meer dragen. Terug naar normaal, graag. Ik probeer het. Maar normaal blijkt geen knop die je weer aanzet. Dus doe ik iets meer dan verstandig is. Zeg ja terwijl mijn hoofd nee bedoelt. Neem iets op me omdat ik het gevoel heb dat het inmiddels wel w

Verlies wordt vaak beschreven als een proces. Dat klinkt overzichtelijk. Alsof er een route bestaat van pijn naar acceptatie, met onderweg wat inzichten en aan het einde een vorm van vrede. Ik weet niet of dat voor de grote verliezen geldt.

Ik kan verliefd worden op een zin. Niet omdat hij mooi is. Omdat hij raak is. Omdat iemand een paar woorden achter elkaar heeft gezet en daarmee iets openlegt waar een ander een heel boek omheen zou schrijven. Die zinnen verzamel ik. Quotes. Heel veel. Niet om ze te delen. Om ze te bewaren. Alsof ik onderweg kleine stukken taal opraap voor dagen waarop mijn eigen woorden het laten afweten. Sommige zinnen blijven jaren. Andere begrijp ik pas veel later. Dat vind ik...