Ieder jaar stond ik erbij stil. De datum waarop ik notaris werd. Niet omdat een jubileum op zichzelf zo bijzonder is. Tijd verstrijkt tenslotte ook zonder enige persoonlijke verdienste. Maar omdat ik trots was. Op het vak. Op wat we hadden opgebouwd. Op weer een jaar verantwoordelijkheid dragen voor momenten die voor andere mensen soms de belangrijkste van hun leven zijn. Dus was er iets. Een foto. Een bericht. Taart. Een paar woorden naar buiten. Weer een jaar. Dit jaar...

Alles komt binnen. Geluid. Berichten. Werk. Mensen. Opmerkingen die waarschijnlijk niets voorstellen en toch blijven hangen. Mijn hoofd filtert slecht. Ondertussen voel ik de druk om weer meer te doen. Meer aanwezig. Meer oppakken. Meer dragen. Terug naar normaal, graag. Ik probeer het. Maar normaal blijkt geen knop die je weer aanzet. Dus doe ik iets meer dan verstandig is. Zeg ja terwijl mijn hoofd nee bedoelt. Neem iets op me omdat ik het gevoel heb dat het inmiddels wel w

Verlies wordt vaak beschreven als een proces. Dat klinkt overzichtelijk. Alsof er een route bestaat van pijn naar acceptatie, met onderweg wat inzichten en aan het einde een vorm van vrede. Ik weet niet of dat voor de grote verliezen geldt.