Geen taart dit jaar

Ieder jaar stond ik erbij stil.

De datum waarop ik beëdigd werd.

Niet omdat een jubileum op zichzelf zo bijzonder is. Tijd verstrijkt tenslotte ook zonder enige persoonlijke verdienste.

Maar omdat ik trots was.

Op het vak. Op wat we hadden opgebouwd. Op weer een jaar verantwoordelijkheid dragen voor momenten die voor andere mensen soms de belangrijkste van hun leven zijn.

Dus was er iets.

Een foto. Een bericht. Taart. Een paar woorden naar buiten.

Weer een jaar.

Dit jaar niets.

Voor het eerst.

Geen bericht. Geen foto. Geen terugblik op hoe het ooit begon.

De buitenwereld zal daar vermoedelijk niets van vinden. Misschien merkt niemand het überhaupt op.

Ik wel.

Omdat er aan de buitenkant eigenlijk weinig veranderd is.

Ik teken dezelfde akten. Neem dezelfde beslissingen. Los dezelfde problemen op. Maak dezelfde slechte grappen tussendoor.

Het decor staat er nog.

Alleen degene die erin rondloopt, kijkt er anders naar.

Voorgaande jaren voelde deze datum als bewijs van iets.

Van groei. Volharding. Trots misschien.

Nu kijk ik ernaar en weet ik rationeel nog precies wat het allemaal betekent.

Ik voel het alleen niet.

Dat verschil is nauwelijks uit te leggen.

Er is niets verdwenen.

En toch is bijna alles van kleur veranderd.

Misschien is dat waarom ik dit jaar niets naar buiten breng.

Ik heb geen behoefte om een feestelijke versie van mezelf te publiceren die vanbinnen niet bestaat.

Geen trots op deze mijlpaal.

Geen champagneglas naast een getal.

Geen dankbare terugblik met drie hartjes eronder.

Niet omdat die jaren er niet toe doen.

Juist wel.

Ik weet alleen niet meer hoe ik moet vieren dat ik ergens nog steeds ben, terwijl mijn binnenwereld zich al maanden afvraagt wat ergens zijn eigenlijk nog betekent.

Dus laat ik de datum dit jaar stil voorbijgaan.

De buitenwereld krijgt niets.

Geen jubileum.

Geen uitleg.

Alleen ik weet dat het vandaag anders voelt.

Misschien zit het grootste verschil met alle jaren hiervoor niet in wat ik heb bereikt, maar in het feit dat ik vroeger naar deze datum keek en dacht: kijk eens hoe ver ik gekomen ben.

En nu vooral denk: hoe ben ik hier terechtgekomen?