Ik hou van de manier waarop Yiyun Li schrijft in Things in Nature Merely Grow. Bijna meedogenloos precies. Geen emotionele opsmuk. Geen verplichte ontroering. Geen poging haar verdriet zo te formuleren dat de buitenwereld het begrijpt en er vervolgens iets geruststellends mee kan. Ze denkt. Ontleedt. Redeneert. Over de dood van haar zoons nota bene. En misschien raakt juist dát me. Omdat rationaliteit zo vaak wordt aangezien voor afstand. Als je er helder over kunt praten, za

Ik hou van taal. Niet alleen van woorden, maar van de millimeters ertussen. Van het verschil tussen missen en verlangen. Tussen alone en lonely. Van woorden die in de ene taal achteloos bestaan en waarvoor een andere taal een halve alinea nodig heeft. Mijn hoofd houdt daarvan. Het is snel. Soms irritant snel. Terwijl iemand nog halverwege een zin is, heeft mijn hoofd hem al afgemaakt, drie mogelijke betekenissen gewogen, twee uitzonderingen gevonden, een zijpad genomen en zic

Ik wilde nooit het schilderij zijn. Liever de rand. Daar heb je overzicht. Daar hoeft niemand naar je te kijken. Daar kun je vasthouden zonder zelf vastgehouden te worden.