Tot alles klaar is

Tijd is een raar ding wanneer je eigenlijk niet meer zo goed weet wat je ermee moet.

De dagen zijn te lang.

De maanden verdwijnen.

Je kijkt op de kalender en schrikt ervan dat de wereld blijkbaar gewoon is doorgegaan terwijl jij vooral bezig was hem bij te houden.

Opstaan.

Douchen.

Werken.

Eten.

Antwoorden.

Glimlachen op het juiste moment.

Naar huis.

Slapen, als dat lukt.

Opnieuw.

Wat voor een ander een dinsdag is, kan voor jou een dagtaak zijn.

En dus blijf je bewegen.

Niet omdat je ergens naartoe wil.

Dat is het pijnlijke.

Maar omdat stilstaan gevaarlijk voelt.

Want zodra het stil wordt, komen de gedachten.

Dus doe je dingen.

Je werkt lijstjes af.

Ruimt op.

Regelt.

Maakt af.

Dingen die maanden zijn blijven liggen worden ineens belangrijk.

Papieren moeten op orde.

Werk moet afgerond.

Mensen moeten weten waar iets ligt.

Geen losse eindjes.

Geen gedoe.

Je vertelt jezelf dat het prettig is.

Overzicht.

Rust in je hoofd.

Tot je op een dag beseft dat er onder al dat opruimen nog een ander lijstje ligt.

Een lijstje dat je nooit hebt opgeschreven.

Als dit klaar is.

En dat.

Nog even dit regelen.

Dan hoeft niemand ergens mee te zitten.

En daarna:

niets.

Daar schrik je van.

Niet eens omdat de gedachte nieuw is.

Juist omdat hij dat niet is.

Omdat alles klaar hebben langzaam een andere betekenis heeft gekregen.

Niet:

dan kan ik opnieuw beginnen.

Maar:

dan mag ik stoppen.

Klaar zijn.

Wat een keurig woord eigenlijk.

Bijna zakelijk.

Alsof je jezelf kunt afronden zoals een dossier.

Alles op de juiste plek.

Niemand opzadelen met de rommel.

En dan de map dicht.

Het absurde is dat je ondertussen gewoon leeft.

Je doet boodschappen.

Beantwoordt een mail.

Vraagt iemand hoe zijn weekend was.

Je kunt lachen.

Je kunt van mensen houden tot het pijn doet.

En tegelijkertijd denken:

ik ben zo ontzettend moe van het feit dat er na vandaag weer een morgen komt.

Dat past blijkbaar allemaal in één mens.

Dat is depressie misschien op haar rauwst.

Niet voortdurend huilen.

Niet dramatisch op de grond liggen.

Maar iedere dag opnieuw dingen doen die bij leven horen,

terwijl ergens diep vanbinnen iets bezig is afscheid te nemen.

En daartegenin moet je bewegen.

Iedere fucking dag.

Soms niet eens vooruit.

Gewoon voorkomen dat je volledig tot stilstand komt.

Dus laat je iets liggen.

Niet als levensles.

Niet omdat je ineens hoop hebt gevonden.

Maar gewoon omdat het morgen ook nog kan.

Een mail.

Een boek.

Een klus.

Een gesprek.

Iets onbenulligs.

Iets onafs.

Misschien is dat voor nu genoeg verzet.

Niet alles klaar krijgen.

Omdat je zelf nog niet klaar hoeft te zijn.