Muse Matters

Ik las So Late in the Day van Claire Keegan. Een dun boek. Een paar millimeter papier voor iets waar mensen hele levens over doen. Elkaar kwijtraken. Niet door verraad of een grote scène. Dat zou overzichtelijk zijn. Maar door achteloosheid. Door wat iemand vanzelfsprekend vindt. Door wie zich aanpast en wie dat na verloop van tijd niet eens meer ziet. Door liefde te verwarren met de zekerheid dat de ander morgen nog op dezelfde plek zal staan.

Ik vertrouw september niet. Het is de maand waarin Richard werd geboren. En de maand waarin hij besloot dat het genoeg was. Kanker had zijn lichaam stukje bij beetje teruggebracht tot iets waarin hij niet langer wilde wonen. Op 28 september stierf hij. Zelfgekozen. Dat klinkt bijna netjes. Alsof er nog iets van keuze overblijft wanneer ziekte je alle andere mogelijkheden één voor één heeft afgenomen. September gaf hem ooit een geboortedatum. En jaren later een sterfdatum. Als

Geen later meer. Geen onverwacht gesprek waarin ineens iets op zijn plaats valt. Geen ouder worden waardoor je elkaar alsnog begrijpt. Geen laatste hoofdstuk waarin de schrijver besluit dat de personages elkaar toch nog weten te bereiken. Gewoon: dit was het.

Ik weet niet meer hoe ik hier moet zijn.

Ik regel al mijn hele werkende leven wat er gebeurt als iemand er niet meer is. Wie krijgt wat. Wie beslist. Waar het huis heen gaat. Wie de sleutel krijgt. We leggen het vast omdat dood al genoeg chaos veroorzaakt. Ik ben goed in orde. Dus doet mijn hoofd tegenwoordig iets wat ik liever niet te nauwkeurig bekijk. Het ordent mij. Niet alleen juridisch. Dat is eenvoudig. De rest. Mijn boeken. Mijn spullen. De dingen waarvan niemand begrijpt waarom ik ze bewaar. Welke dingen na

Ik maak lijstjes. Meer dan vroeger. Niet omdat ik zo graag georganiseerd ben. Omdat ik mijn hoofd niet meer vertrouw. Dat is een harde zin. Vooral als je jarenlang hebt geleefd op een hoofd dat sneller was dan de rest van je. Dat onthield. Vooruitliep. Verbanden legde terwijl een ander zijn zin nog moest afmaken. Nu vergeet ik waarom ik naar boven liep. Open ik een mail en weet ik niet meer wat ik wilde antwoorden.

Ik bewaar dingen zonder waarde. Een oud toegangskaartje. Een brief. Een foto die technisch gezien niet eens goed gelukt is. Soms iets waarvan ik jaren later niet meer onmiddellijk weet waarom ik het überhaupt heb bewaard. En toch gooi ik het niet weg. Dat is vreemd. Want het voorwerp zelf betekent niets. Een kaartje is een stukje bedrukt papier. Een kassabon verbleekt uiteindelijk tot er nauwelijks nog iets op staat. Een boekenlegger is karton dat toevallig tussen twee bladzi

Ik leef steeds in straks. Na deze week. Na de volgende afspraak. Als het rustiger wordt. Als ik weer beter ben. Als ik mezelf weer een beetje herken. Dan begint het leven weer. Kennelijk. Tot die tijd is dit de conceptversie. Niet helemaal echt. Niet definitief. Vooral doorkomen, functioneren en zorgen dat de boel niet omvalt. Later gaan we leven. Alleen schuift later steeds op. Er komt altijd iets achteraan. Een volgende week. Een nieuw probleem. Nog iets wat eerst moet. En

Ieder jaar stond ik erbij stil. De datum waarop ik notaris werd. Niet omdat een jubileum op zichzelf zo bijzonder is. Tijd verstrijkt tenslotte ook zonder enige persoonlijke verdienste. Maar omdat ik trots was. Op het vak. Op wat we hadden opgebouwd. Op weer een jaar verantwoordelijkheid dragen voor momenten die voor andere mensen soms de belangrijkste van hun leven zijn. Dus was er iets. Een foto. Een bericht. Taart. Een paar woorden naar buiten. Weer een jaar. Dit jaar...

Alles komt binnen. Geluid. Berichten. Werk. Mensen. Opmerkingen die waarschijnlijk niets voorstellen en toch blijven hangen. Mijn hoofd filtert slecht. Ondertussen voel ik de druk om weer meer te doen. Meer aanwezig. Meer oppakken. Meer dragen. Terug naar normaal, graag. Ik probeer het. Maar normaal blijkt geen knop die je weer aanzet. Dus doe ik iets meer dan verstandig is. Zeg ja terwijl mijn hoofd nee bedoelt. Neem iets op me omdat ik het gevoel heb dat het inmiddels wel w